ميز مذاکره، امتداد حماسه عاشورا و يادگار شهداي رمضان

 امروز که در آستانه فصلي نو از تقابل و تعامل با استکبار جهاني قرار داريم و سايه سنگين مذاکرات پيش‌رو با آمريکا بر سر احقاق حقوق ملت ايران بر سر ميز ديپلماسي گسترده شده است، بايد بار ديگر به مکتب عاشورا بازگرديم.
به گزارش آرازآذربايجان،با نگاهي به تحليل‌هاي راهبردي در رسانه‌هاي داخلي و بازخواني حماسه‌هاي »جنگ رمضان« (از عمليات‌هاي غرورآفرين ماه خدا در دفاع مقدس تا ايستادگي‌هاي اخير در ماه رمضان)، و با در نظر گرفتن آتش‌بس‌هاي تاکتيکي و تفاهم‌نامه‌هاي در حال شکل‌گيري، يک حقيقت تاريخي در برابر چشمان ما نقش مي‌بندد: ميدان جنگ تغيير شکل داده است، اما ماهيت نبرد همان نبرد ابدي حسين (ع) و يزيد است.
جنگ رمضان؛ از سنگر خاکي تا آتش‌بس استراتژيک
شهيداني که در عمليات‌هاي »جنگ رمضان« و در گرماي سوزان جنوب و غرب کشور، روزه‌داران ميدان جهاد بودند، و مجاهداني که در ماه‌هاي رمضان سال‌هاي اخير، آتش بازدارندگي را بر سر دشمن ريختند، خون و جان خود را مايه گذاشتند تا امروز »گزينه نظامي« براي دشمن به بن‌بست تبديل شود. آتش‌بس‌هاي اخير و ورود به فاز امضاي تفاهم‌نامه‌ها، نه از سر ضعف، که ميوه درخت تنومند بازدارندگي همين شهيدان است. دشمن امروز آمريکا، درک کرده است که در برابر ملتي که فرهنگش «شهادت» است، چاره‌اي جز نشستن پاي ميز مذاکره ندارد.
اما اينجاست که يک پرسش بزرگ عاشورايي مطرح مي‌شود: چگونه مي‌توان ميز مذاکره با آمريکا را به يک»مانور حسيني« و »حماسه‌اي ماندگار« تبديل کرد؟
ديپلماسي حسيني؛ هيهات منا الذله در برابر غول‌هاي استکبار
امام حسين (ع) در کربلا تنها با شمشير نجنگيد؛ ايشان با »منطق«، »مکتوب«، »روشنگري« و »ايستادگي کلامي« در برابر ابن‌زيادها ايستاد. نامه‌هاي امام به بصره و کوفه، و پاسخ‌هاي کوبنده ايشان در قصر عبيدالله، نمونه اعلاي»ديپلماسي حسيني« است.
ميز مذاکره پيش‌رو با آمريکا، کربلاي ديگري است که در آن:
1. شمشير برنده، »عزت ملي« است: همان‌طور که سيدالشهدا (ع) ذلت‌پذيري را نپذيرفت، تيم مذاکره‌کننده ايراني نيز بايد با الهام از »هيهات منا الذله«، هرگونه تفاهم‌نامه‌اي که بوي سازش خفت‌بار بدهد را وتو کند. ميز مذاکره بايد آينه تمام‌نماي اقتدار شهيدان رمضان باشد.
2. ديپلمات، راوي خون شهداست: همان‌گونه که حضرت زينب (س) در شام، پيام‌آور کربلا بود و اجازه نداد دشمن روايت جنگ را تحريف کند، مذاکره‌کنندگان ايراني در برابر رسانه‌هاي غربي بايد راوي حقوق پايمال‌شده ملت ايران، جنايات خروج يک‌جانبه آمريکا از برجام و خون به‌ناحق ريخته‌شده سرداران و شهداي مدافع حرم باشند.
3. شفافيت و بصيرت؛ سلاح مخفي: امام حسين (ع) اهدافش را پنهان نکرد. در مذاکرات پيش‌رو نيز، شفافيت در مطالبات اقتصادي ملت (رفع تحريم‌ها، تضمين فروش نفت و دسترسي به منابع مالي) و در عين حال حفظ خطوط قرمز دفاعي و منطقه‌اي، همان بصيرت حسيني است.
تفاهم‌نامه‌اي به رنگ خون شهدا
امضاي تفاهم‌نامه با آمريکا، اگر با ظرافت، اقتدار و تکيه بر مولفه‌هاي »مقاومت فعال« همراه باشد، نه تنها يک سند سياسي، بلکه يک »يادبود حماسي« خواهد بود.
تصور کنيد تفاهم‌نامه‌اي که در آن، آمريکا مجبور به پذيرش حق حاکميت ملت ايران بر چرخه سوخت صلح‌آميز، پذيرش غرامت بلوکه شدن دارايي‌هاي ايران، و عقب‌نشيني از مکانيسم‌هاي ماشه جعلي شود. اين سند، موزه لوور يا کاخ سفيد نيست؛ اين سند، طوماري است که با جوهر خون شهداي جنگ رمضان و شهداي هسته‌اي و مقاومت نوشته شده است.
حماسه‌اي براي ماندگاري در تاريخ
تاريخ ايران و جهان، جنگ‌هاي نظامي بسياري را به خود ديده است، اما »جنگ ترکيبي ديپلماسي و مقاومت« که منجر به احقاق حقوق يک ملت تحت تحريم شود، بي‌نظير است.
اگر تيم مذاکره‌کننده ايراني، ميز مذاکره را به خيمه‌گاه عزت تبديل کند و با دستاني پر از »کارت‌هاي برنده موشکي، پهپادي و منطقه‌اي« که مديون خون شهداست، پاي ميز بنشيند، آنگاه اين تفاهم‌نامه در کنار عمليات بيت‌المقدس و حماسه‌هاي ماه رمضان، به عنوان يکي از »بيرق‌هاي سرخ و جاودان ديپلماسي حسيني« در تاريخ ثبت خواهد شد.
ما ملت ايران، از نسل همان کساني هستيم که در سخت‌ترين روزهاي جنگ، با دست خالي اما دلي سرشار از ايمان، خرمشهرها را آزاد کردند. امروز نيز در سنگر ديپلماسي، با تکيه بر همان ايمان و با الگوگيري از قيام عاشورا، ثابت خواهيم کرد که: »ميز مذاکره براي ما، محراب احقاق حق است و امضاي پاي تفاهم‌نامه، وقتي مقدس و حماسي است که به قيمت حفظ آبروي ملت و اداي دين به ارواح طيبه شهيدانمان باشد.«
اين، مشق عاشوراي ماست در کلاس درس سياست؛ درسي که در آن، عزت، هرگز با هيچ کالايي در جهان معامله نمي‌شود.