افزايش تاب‌آوري اقتصادي، شرط موفقيت نظامي ايران است

در اين مرحله مساله اصلي اين است که کدام‌يک از طرفين زودتر زير فشارهاي اغلب اقتصادي به زانو در مي‌آيد. به همين دليل چالش اصلي براي سياست‌گذاران طرفين حفظ و تقويت تاب‌آوري باشد. با وجود اهميت تاب‌آوري، در ايران تفاهمي در اين مورد وجود ندارد. بدنه کارشناسي و مسئولان دولتي هر کدام تصوري از تاب‌آوري دارند؛ برخي فکر مي‌کنند دولت با کاهش هزينه‌هايش بايد منابع مالي را حفظ کند و در مقابل عده‌اي ديگر معتقدند دولت ضمن کاهش هزينه‌هاي زائد، به تثبيت اقتصاد بپردازد تا زمينه آرامش اجتماعي را فراهم کند.
احسان فرزانه، تحليل‌گر اقتصاد سياسي، گفت: دغدغه تاب‌آوري ايران، دغدغه‌اي اصولي است اما من فکر نمي‌کنم مشکل اصلي ما صرفا سياست‌گذاري باشد. تاب‌آوري نيازمند مقاومت در ساحات مختلف سياسي، اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي است. ما در جنگ اخير بيش از همه در عرصه‌هاي غيراقتصادي توانستيم مقاومت کنيم. اين در حالي است که افزايش تاب‌آوري اقتصادي، شرط موفقيت نظامي ايران است.
خواست ايران مطرح نيست؛ ترامپ ما را رها نمي‌کند
در حال حاضر دو جناح در رابطه با مذاکرات اخير در کشور شکل گرفته است؛ يک جناح با تاکيد بر قدرت نظامي آمريکا معتقد است بايد به هر شکل ولو با پرداخت امتيازات زياد، واشنگتن را راضي کرد تا جنگ خاتمه يابد. در مقابل عده‌اي ديگر معتقدند آمريکا در مقابل کوتاه آمدن ايران، متوقف نمي‌شود و خواسته‌هاي خود را افزايش مي‌دهد و ايران تا زماني که از ادامه جنگ از سوي واشنگتن مطمئن نشده، نبايد سازشي انجام دهد.
فرزانه در اين‌باره توضيح داد: بحث »بدهيم برود« يا هر چه زودتر سازش کنيد و به اصطلاح ايران بايد نرمال و متعارف شود، همه در همين راستا است. هدف اين بخش اليگارشي تبديل ايران به يک رژيم بن سلماني است ولي يک چالش بزرگتر از اين حرف‌ها وجود دارد؛ چه جناح‌هاي داخلي بخواهند و چه نخواهند اين ايالات متحده و دولت دست راستي ترامپ است که نمي‌خواهد ايران را رها کند، اين نتانياهو و اسراييل است که اجازه نمي‌دهد حساسيت روي ايران کم شود.
از نظر فرزانه آمريکا با توجه به وضعيت حاکم بر کشور، از جمله شوک ارزي و اعتراضات دي ماه، تصور مي‌کرد با حمله، به سرعت جمهوري اسلامي فرو خواهد پاشيد اما چنين نشد و حس مقاومت و ميهن دوستي مردم بر نارضايتي عمومي چيره شد.
دولت به جاي مداخله، اقتصاد را رها کرده است
اين طرف و آن طرف گاه پيشنهاداتي چون ايجاد قرارگاهي تازه براي اداره اقتصاد مطرح مي‌شود. تجربه تشکيل قرارگاه، تجربه هميشه موفقي نبوده اما مدافعان اين طرح معتقدند اداره اقتصاد در يک وضعيت جنگي نيازمند تمرکز حداکثري است.
فرزانه در اين باره گفت: مساله تشکيل يک قرارگاه تازه يا اقدامات مشابه نيست، مساله سبک کار و شيوه عمل دولت در مديريت اقتصاد است. در شرايط جنگي مداخله دولت در اقتصاد و کنترل قيمت‌ها ضروري است، اين‌که اقدام مزبور از طريق قرارگاه انجام شود يا وزارت‌خانه‌هاي فعلي، مساله ثانويه است زيرا در حال حاضر به نظر مي‌رسد که بخش مهمي از مسئولان اقتصادي به اين مساله اعتقاد ندارند. دولت به جاي مداخله و تثبيت، اقتصاد را رها کرده است
وي با بيان اين‌که براي مديريت موفق اقتصاد جنگي، نمونه‌هاي روشن جهاني و تاريخي وجود دارد، افزود: ايران 40 سال پيش تجربه اداره کشور در يک جنگ طولاني را داشت که مي‌توانيم آن را يک تجربه موفق از عملکرد دولت در حوزه اقتصادي به حساب آوريم. ما براي اداره موفق کشورمان هيچ بن بستي از نظر اقتصاد سياسي نداريم و دليل اين‌که سراغ آن نمي‌رويم، اراده و منافع يک طبقه خاص است، نه نشناختن راه‌هاي موفق. مناسبات موجود ذي نفعاني دارد که در مقابل تغييرات مقاومت مي‌کنند.
ارز فقط به نيازهاي اساسي مردم و توليد اختصاص يابد
تغيير جهت جنگ از حمله‌اي ضربتي به محاصره اقتصادي در حالي شکل گرفته که اخيرا ريچارد نفيو، نويسنده کتاب »هنر تحريم‌ها« و از طراحان تحريم‌هاي آمريکا عليه ايران در دولت اوباما، بر ادامه فشار اقتصادي تاکيد کرده است. نفيو در مقاله‌اي با عنوان »بگذار ايران خود را شکست دهد!« به جاي بازگشت به جنگ، ضمن يک توافق محدود، فشار تحريم‌ها را افزايش دهد، تا ايران در مشکلات داخلي خود تضعيف شود. درنتيجه افزايش تاب‌آوري اقتصادي مي‌تواند کليد موفقيت ايران در جنگ اقتصادي باشد که از سوي بخشي از هيات حاکمه آمريکا، توصيه مي‌شود.
فرزانه درباره راهکارهاي اساسي براي تاب آوري بيشتر اقتصاد گفت: بايد در گام نخست جلوي هر گونه مالي‌سازي‌ اقتصاد گرفته شود و از اقدامات بانک‌هاي خصوصي جلوگيري شود. توليدزدايي بايد متوقف شود، کالاهاي اساسي مردم بايد با قيمتي ثابت تامين شود و در ماجراي ارز هم بايد تمام ارز کشور صرف نيازهاي اساسي مردم و نيازهاي توليد اختصاص يابد.
به گزارش آرازآذربايجان به نقل از خبرآنلاين، وي درباره الگوي جنگ ? ساله براي امروز گفت: آن الگو بي عيب و نقش نبود اما دولت وقت موفق شد در شرايط بحراني جنگ 8 ساله، هم تا حدي زيرساخت‌ها را توسعه دهد و هم يک سطح معقول رفاه عمومي را تامين کرد و هم موفق شد 8 سال نيازهاي جنگ را تامين کند و به اصطلاح شرايطي را فراهم کند که کشور درازترين جنگ قرن بيستم را انجام دهد. بدون آن مديريت اقتصادي، جنگ به شکل ديگري ممکن بود خاتمه يابد.