وقتي سيگار پاسخي براي فشارهاي رواني زنانه مي‌شود

در سال‌هاي اخير، آمارها حاکي از افزايش معنادار مصرف سيگار در ميان زنان و دختران جوان در کشور است. براساس آماري که به تازگي اعلام شده، مصرف دخانيات در ميان دختران با رشد 135 درصدي همراه بوده است؛ پديده‌اي که صرفاً نمي‌توان آن را نتيجه‌ تغييرات فرهنگي دانست. از منظر روان‌شناسي، سيگار بيشتر از آن‌که نشانه‌ انتخابي لذت‌جويانه باشد، به‌نوعي پاسخ به فشارهاي رواني و هيجاني نهفته در زندگي فردي و اجتماعي زنان تبديل شده است.
پناهگاه خاموش در حلقه‌هاي دود
از آن جا که بخش زيادي از مسئوليت‌ها و نقش‌هاي اجتماعي و خانوادگي بر دوش زنان است، احساس خستگي رواني، اضطراب مزمن و کمبود فضاهاي امن براي تخليه‌ هيجاني، آن‌ها را به‌سمت مکانيسم‌هايي سوق مي‌دهد که آرامش لحظه‌اي ايجاد مي‌کند. سيگار يکي از در دسترس‌ترين اين مکانيسم‌هاست. کشيدن سيگار در عمل پيامي پنهان دارد: »مي‌خواهم براي چند دقيقه از همه فاصله بگيرم.«
دودي که کنترل اوضاع را به دست مي‌گيرد
از منظر روان‌تحليل‌گرانه، اين رفتار مي‌تواند نوعي تلاش براي بازيابي کنترل در شرايطي باشد که زن احساس مي‌کند بر وضعيت زندگي يا عواطف خود تسلط ندارد. دود سيگار در اين جا استعاره‌اي از رهايي است. شکلي نمادين از خروج موقتي از قواعد اجتماعي يا فشار نقش‌هاي زنانه. به بيان ديگر، سيگار براي بسياري از زنان، نه صرفاً يک عادت جسمي، بلکه مکان روانيِ آزادي است. عامل ديگر، فشار اجتماعي و نياز به پذيرش گروهي است.
در برخي محافل دوستانه يا فضاهاي دانشگاهي، سيگار کشيدن به نشانه‌اي از جسارت يا مدرن بودن تبديل شده است. براي زنان جوان، که در مرحله‌ شکل‌گيري هويت شخصي هستند، پذيرش اجتماعي و احساس تعلق اهميتي حياتي دارد. وقتي سيگار به بخشي از زبان غيرکلامي گروه تبديل مي‌شود، مقاومت در برابر آن دشوارتر خواهد بود.
رسانه‌ها و تصوير زن جسورِ سيگاري
نمي‌توان از نقش رسانه‌ها و بازنمايي فرهنگي نيز چشم پوشيد. در بسياري از آثار سينمايي و تصاوير فضاي مجازي، زن سيگاري با صفات خاصي مانند جسارت، بي‌پروايي و قدرت همراه مي‌شود. اين تصوير ذهني در ناخودآگاه زنان جوان اثر مي‌گذارد و سيگار را نه به عنوان خطر، بلکه نشانه‌اي از بلوغ يا هويت مستقل بازتعريف مي‌کند. به‌ويژه براي دختراني که در محيط‌هاي محدودکننده بزرگ شده‌اند، سيگار کشيدن نوعي مرزگذاري در برابر کنترل ديگران به نظر مي‌رسد.
چرا ذهن نياز به استراحت دارد
گروه خانواده و سلامت: مغز براي خروج از »حالت کار« و ورود به »حالت خانه« به يک يادآوري نياز دارد و بدون آن، ذهن همچنان به رويدادهاي کاري روزانه متصل خواهد بود؛ حتي اگر بدنتان روي مبل باشد. در پايان روز، ذهن هم مانند جسم به استراحت، بازسازي، بازيابي و در واقع آرامش و فارغ شدن از مسائل مرتبط با کار روزانه نياز دارد. استراحت ذهني نياز به فرايند پيچيده‌اي ندارد و مي‌توان با راهکارهاي ساده، ذهن را براي يک روز فعال ديگر احيا کرد.
در اين مطلب به 3کاري که مي‌توان براي بهتر کردن روز خود انجام داد، اشاره شده که با تداوم انجام آنها طي30روز تغييرات خوبي در آرامش ذهني رخ خواهد داد.آييني براي‌گذر از روز پر استرس: مغز براي خروج از »حالت کار« و ورود به »حالت خانه« به يک يادآوري نياز دارد و بدون آن، ذهن همچنان به رويدادهاي کاري روزانه متصل خواهد بود؛ حتي اگر بدنتان روي مبل باشد. داشتن يک آيين گذر، يادآوري لازم براي رها کردن را براي ذهن فراهم مي‌کند. اين کار مي‌تواند چيزي به سادگي شستن صورت و دست‌ها به محض اتمام کار باشد و براي برخي ديگر تعويض لباس، پياده‌روي ساده و... اين اقدامات به اين معناست که روز کاري تمام شده و حالا به‌خود برمي‌گردم.
حرکت کنيد: بعد از ساعت‌ها نشستن، بدن نياز به حرکت دارد و اين وضعيت براي مغز هم مهم است. ورزش، اندورفين‌ها -مواد شيميايي طبيعي ايجادکننده حس خوب در مغز- را آزاد مي‌کند. اين ماده به از بين بردن هورمون‌هاي استرس که در طول روز جمع مي‌شوند، کمک مي‌کند و تنش و اضطراب را کاهش مي‌دهد. حتي يک پياده‌روي سريع عصرگاهي به‌مدت 10دقيقه، کمي يوگاي سريع يا حرکات کششي ملايم نيز مي‌تواند نتيجه مورد نظر را برايتان فراهم کند.
تأمل درباره روزي که پشت سر گذاشته‌ايد: عادتي که کمتر مورد توجه قرار مي‌گيرد و به شفافيت ذهني کمک مي‌کند، تأمل است. صرف چند دقيقه در شب براي نشستن و تأمل در مورد روزتان مي‌تواند نحوه زندگي را تغيير دهد. به گزارش آرازآذربايجان به نقل از سلامت نيوز، نکات خوب، دشوار و آنچه آموخته‌ايد را بنويسيد. لازم نيست يک يادداشت طولاني بنويسيد؛ حتي چند خط هم مي‌تواند چشم‌اندازي ارائه دهد. نوشتن يک يا 2چيزي که از آنها سپاسگزار هستيد هم باعث مي‌شود مغز با نکات مثبت هماهنگ شود و آن را طوري تنظيم کند که به جاي استرس، تعادل را درک کند.