حکومت بچه مي‌خواهد، بازار منصرف مي‌کند

جهش سرسام‌آور قيمت ملزومات اوليه نوزاد در ماه‌هاي اخير، سياست‌هاي جمعيتي حاکميت را با چالشي جدي مواجه کرده و اين پرسش اساسي را پيش کشيده است که چگونه مي‌توان از يک سو جامعه را به گام نهادن در مسير توسعه جمعيتي فراخواند و از سوي ديگر، از تنظيم بازار ابتدايي‌ترين ابزار نگهداري کودک ناتوان بود؟ مردم چرا بايد در حداقل‌ترين نياز‌هاي زيستي فرزندان خود، اين چنين تورم‌هاي کمرشکني را تجربه کنند؟
جهش 130 درصدي قيمت پوشک در 5 ماه!
مرور اسناد و شواهد عيني از آشفتگي بازار نشان مي‌دهد که يکي از حياتي‌ترين نياز‌هاي روزمره هر خانواده داراي نوزاد، يعني پوشک بچه، در بازه زماني کوتاهي دچار چنان دگرگوني قيمتي شده که فراتر از هرگونه تحليل متعارف اقتصادي است. بر اساس مستندات تصويري و واقعي ثبت شده از يک برند پرمصرف داخلي، قيمت مصرف‌کننده يک بسته پوشک 28 عددي سايز 5 در تاريخ دوم دي‌ماه 1404 معادل 351 هزار و 400 تومان درج شده بود. همين کالا در اواخر بهمن‌ماه همان سال به 650 هزار تومان افزايش يافت و در نهايت در تاريخ شانزدهم ارديبهشت‌ماه 1405 رقم باورنکردني 790 هزار تومان را ثبت کرد. اين يعني صعودي نزديک به 130 درصد تنها در يک بازه زماني 5 ماهه! اين آمار نه‌تنها يک زنگ خطر جدي براي معيشت خانوارهاست، بلکه نشانه‌اي آشکار از گسست عميق ميان شعار‌هاي حاکميتي و واقعيت‌هاي اقتصادي جامعه است.
شکاف عميق ميان بيلبورد‌هاي شهري و سبد خريد مردم
مجموعه حاکميت براي افزايش فرزندآوي تاکنون کم ايده نداده و هزينه نکرده است. شاهد آنکه امروز در شهر‌هاي بزرگ، به‌ويژه پايتخت، بيلبورد‌هاي پرهزينه‌اي به چشم مي‌خورند که با طرح‌هاي گرافيکي شاد، شيريني‌هاي فرزندآوري را به تصوير مي‌کشند. از وام‌هاي چندده ميليوني گرفته تا کارت‌هاي اميد و امتياز‌هاي خودرو‌هاي ثبت‌نامي، همگي به عنوان مشوق‌هاي ترغيب جامعه معرفي مي‌شوند. اما حقيقت اين است که زوج‌هاي جوان، به جاي نگاه کردن به بيلبورد‌هاي شهري، به قيمت روي جلد کالا‌هاي اساسي نگاه مي‌کنند.وقتي وام فرزندآوري که با بوروکراسي پيچيده بانکي و صف‌هاي طولاني پرداخت مي‌شود، در همان ماه‌هاي نخستين تولد نوزاد، در چاه ويل تورم اقلام بهداشتي و درماني بلعيده مي‌شود، يا آن دو ميليون توماني که دولت به کارت مادران داري فرزند زير دو سال مي‌ريزد حتي کفاف خريد سه بسته پوشک را نمي‌دهد؛ چگونه مي‌توان از خانواده‌ها انتظار داشت بار مسئوليت آينده جمعيتي کشور را به دوش بکشند، در حالي که حاکميت اقتصادي حتي توانايي ثبات‌بخشي به قيمت ابتدايي‌ترين نياز يک کودک را ندارد؟ بماند که هر فرزندي نياز‌هاي متعددي از جمله خوراک مناسب، پوشاک، تحصيل و آموزش، بهداشت و درمان، خانه مناسب و ... دارد و تامين هر يک از اينها در شرايط کنوني به هفت‌خوان رستم مي‌ماند. بچه داري در اين مملکت روز به روز سخت‌تر و به يک محاسبه دلهره‌آور مالي تبديل شده است.
عاقبت سياست جمعيتي بدون پشتوانه اقتصادي
شايد آن گروهي که اصرار دارند بايد بچه‌دار شد و از هزينه‌هاي نگهداري آن نترسيد، چون »روزي دست خداست« يا »هر آنکه دندان دهد، نان دهد« تصور کنند در اين قضيه هم مي‌توان مثل مصرف آب و برق، نسخه صرفه‌جويي پيچيد و بزرگ شدن کم‌هزينه بچه‌هاي دهه شصتي را مثال بزنند. اما بايد بدانيم که جامعه امروز سبک زندگي نويني را پذيرفته و تغييرات تکنولوژيک و بهداشتي، بازگشت به الگو‌هاي نيم‌قرن پيش را عملاً غيرممکن ساخته است. استفاده از پوشک‌هاي بهداشتي ديگر يک کالاي لوکس يا رفاهي به شمار نمي‌رود، بلکه جزئي از ملزومات اوليه و بنيادين حفظ سلامت و بهداشت نوزاد و مادر است. ناديده گرفتن اين نياز‌هاي ساختاري و تقليل دادن آن به مسائل فرعي، پاک کردن صورت‌مسئله‌اي است که مستقيماً با بهداشت عمومي جامعه در ارتباط است.به گزارش آرازآذربايجان به نقل از اقتصاد24،مسئولاني که مدام درباره پيري جمعيت هشدار مي‌دهند، بايد بدانند که امنيت رواني خانواده‌ها براي فرزندآوري، از مسير ثبات بازار و دسترسي آسان به اقلام حياتي مي‌گذرد. افزايش 130 درصدي قيمت پوشک در کمتر از نيم سال، آينه‌اي تمام‌نما از فروپاشي پيوست‌هاي اقتصادي اسناد بالادستي جمعيت است. تا زماني که واقعيت‌هاي تلخ ويترين مغازه‌ها اصلاح نشود، بزرگ‌ترين بيلبورد‌هاي شهري و جنجال‌هاي تبليغاتي نيز نخواهند توانست نرخ باروري را جابه‌جا کنند. جامعه امروز هوشمندتر از آن است که با وعده وام‌هايي که ارزش خريدشان روز به روز آب مي‌شود، آينده فرزندان خود را به مخاطره بيندازد.