تربيت تنها بر عهده مادر نيست

 در حالي‌که در امر فرزندپروري نقش پدرها هم کمتر از مادرها نيست و پدران بي‌توجه يا غايب مي‌توانند تاثير رواني شديدي بر روان و تربيت فرزندان بگذارند. اين روزها بيشتر، مادرها به دنبال يادگيري روش‌هاي تربيت‌فرزند از طريق کتاب‌ها، مشاوران و ... هستند و پدرها از نقش‌شان در اين حوزه غافل شدند.
از ديرباز وظيفه پرورش و تربيت کودکان با مادر درنظر گرفته مي‌شده است و همين پيش زمينه ذهني باعث مي‌شود در بيشتر اوقات، پدران خود را مسئول تربيت فرزندان ندانند و تنها به قسمت تامين مالي زندگي فرزندان بسنده کنند. در حالي‌که در امر فرزندپروري نقش پدرها هم کمتر از مادرها نيست و پدران بي‌توجه يا غايب مي‌توانند تاثير رواني شديدي بر روان و تربيت فرزندان بگذارند. متاسفانه شاهد اين هستيم که اين روزها در بيشتر موارد مادرها به دنبال کتاب‌هاي روان‌شناسي و تربيتي يا دنبال کردن صفحات مجازي با موضوع تربيت فرزند هستند و سعي مي‌کنند خود را به روز نگه دارند و ايرادات فرزندپروري خود را برطرف کنند، در حالي‌که معمولا پدرها بيرون از قضايا هستند. پدرها معمولا تلاشي براي يادگرفتن ‌فرزندپروري نمي‌کنند. اما علت اين مسئله چيست؟
توجه به توصيه‌هاي تربيتي، نشانه ضعف نيست
بزرگ‌ترين علت اين مشکل، فشارهاي فرهنگي است که از سمت اجتماع به مادرها وارد مي شود و آن‌ها را در خط مقدم تربيت فرزند قرار مي‌دهد؛ يعني اگر بچه‌اي به اصطلاح بي‌تربيت است، مسئوليت تمام و کمال آن با مادر است و از نظر فرهنگي علت اين موضوع، سهل‌انگاري مادر است. متاسفانه بعضي مردان جامعه به دليل داشتن نوعي حس ‌برتري، خود را عاري از خطا و اشتباه مي‌دانند و رفتن پيش روان‌شناس و گوش دادن به توصيه‌هاي علمي را نشانه نوعي ضعف مي‌دانند. در نتيجه به اشتباهات تربيتي خود ادامه مي‌دهند و مسير تربيت در دو مسير متفاوت ادامه مي‌يابد.
حضورتان در خانه نبايد کمرنگ باشد
علت بسيار مهم بعدي، حضور کمتر پدران در خانه است که باعث مي‌شود مادران ساعات بيشتري را با فرزندان بگذرانند و ناخودآگاه نقش تربيتي پدران کمرنگ‌تر مي‌شود. در حالي‌که بهتر است در تمام خانواده‌ها پدر نقش قاطع خود را حفظ کند و فرزندان از پدر به عنوان الگوي اقتدار ياد کنند. هنگامي که پدر نقش فعالي در خانه ندارد، خود را از تربيت بچه‌ها دور نگه مي‌دارد يا به دلايلي مانند اعتياد، داشتن شغل‌هايي دور از شهر محل سکونت يا ضعف‌هاي شخصيتي اقتدار کافي را در منزل ندارد، فرزندان به خوبي قانونمند نمي‌شوند و زمينه سرپيچي براي آن‌ها راحت‌تر فراهم مي‌شود. از طرف ديگر در برخي خانواده‌ها حضور کمتر پدر در خانه باعث مي‎شود او به جبران اين حضور کمرنگ، باج بيشتري به فرزندان بدهد و سهل‌گيري غيرمنطقي درباره آن‌ها به کار بگيرد تا به نوعي احساس گناه ناشي از حضور کمتر در منزل در آن‌ها کاهش يابد.
نقش مهم پدران در زندگي فرزند پسر و دختر
به گزارش اراز آذربايجان به نقل از سلامت نيوز ، به عنوان آخرين نکته به مسئله همانندسازي فرزندان پسر با پدر مي‌پردازيم. پسرها به الگوي مردانه براي آموزش رفتارهاي منتسب به جنسيت خود نياز دارند. به همين دليل توصيه مي‌شود که رابطه خوبي با پدر خود داشته باشند، فعاليت‌هاي مشترک انجام دهند و از آن‌ها رفتارهاي مردانه را ياد بگيرند. از طرف ديگر حضور پدران در زندگي دختران هم به همين اندازه مهم و حياتي است. دختراني که کمبود عاطفه پدرانه را در زندگي تجربه مي‌کنند يا از طرف پدر ناديده گرفته مي‌شوند، در دوران نوجواني اين محبت مردانه را در خارج از خانه جست‌وجو مي‌کنند و همين مي‌تواند زمينه‌ساز روابط ناسالم نوجواني و باعث مشکلاتي براي فرد و خانواده شود. به همين دليل بهتر است پدران، خود را در تربيت فرزندان مسئول بدانند و چنين کار مهمي را تنها به دوش مادر نگذارند؛ چراکه هر يک از والدين نقش متفاوتي در رشد رواني فرزندان دارند.