کالاهاي بنجل بازار داخلي را زمين‌گير مي‌کند

صنعت پوشاک ايران طي سال‌هاي اخير بارها از ناحيه واردات غيررسمي و قاچاق متضرر شده است. فعالان اين حوزه معتقدند ورود پوشاک بي‌کيفيت و استوک به کشور، علاوه بر آسيب به توليدکنندگان داخلي، هزاران فرصت شغلي را تهديد کرده و فضاي رقابت سالم را از بين برده است.
اتحاديه‌ها و انجمن‌هاي صنفي پوشاک بارها از نبود نظارت کافي از سوي ستاد مقابله با قاچاق کالا و ارز و گسترش عرضه پوشاک قاچاق در بازارها و حتي فروشگاه‌هاي بزرگ گلايه کرده‌اند. در اين رابطه سعيد دروديان ، با انتقاد از وضعيت قاچاق پوشاک در کشور، گفت: قاچاقچيان رسماً کالاهاي بنجل دنيا را مي‌آورند، اتو مي‌زنند و در بازار عرضه مي‌کنند. مشخص نيست اين کالاها از چه مسيري وارد مي‌شود. برخي از اين اجناس در فروشگاه‌هاي بزرگ و با اجاره‌هاي بسيار بالا عرضه مي‌شود.
وي با بيان اينکه ورود غيرقانوني پوشاک به کشور بازار توليدکنندگان داخلي را زمين‌گير کرده است، افزود: توليدي‌هاي داخلي بخش عمده‌اي از نياز قشر متوسط و پايين جامعه را تأمين مي‌کنند. وقتي يک شوميز ايراني 120 تا 180 هزار تومان هزينه توليد دارد، چطور ممکن است همان کالا با قيمت بسيار پايين‌تر در فروشگاه‌هاي لوکس عرضه شود؟
اين رقابت نابرابر است و توليدکننده داخلي توان رقابت ندارد. يکي از بهترين فروشگاه‌هاي بازار با اجاره‌هاي ميلياردي در اختيار قاچاقچي‌ها قرار گرفته است.
وقتي پوشاک قاچاق با قيمت پايين‌تر عرضه مي‌شود، طبيعي است که کارگر ايراني که براي دوخت و توليد هزينه مي‌کند، متضرر شود. دروديان با اشاره به حضور گسترده کارگران افغان در صنعت پوشاک ايران، گفت: در بخش دوخت و توليد، بسياري از دوزندگان و خياط‌ها از ميان مهاجران افغان بودند و به همين دليل اخراج مهاجران منجر به وقفه کوتاه در توليد شد. اما با استفاده از کارگران ايراني در حال حاضر اين مشکل تا حدودي حل شده است.
اين توليدکننده پوشاک با تأکيد بر اينکه اين حجم قاچاق نمي‌تواند بدون حمايت و پشتوانه وارد کشور شود، تصريح کرد: قاچاق پوشاک در حد کانتينري انجام مي‌شود. اين ديگر شبيه يک بسته مواد مخدر نيست که در جيب فردي جا شود. چنين حجمي از قاچاق بدون اتصال به مراکز خاص امکان‌پذير نيست. به گزارش آراز آذربايجان به نقل از ايسنا،او با اشاره به اينکه پوشاک يکي از ظرفيت‌هاي اشتغال‌زايي بزرگ در کشور است، گفت: 80 ميليون جمعيت ايران، يعني يک بازار گسترده. اگر مديريت صحيحي بر توليد و توزيع پوشاک اعمال شود، مي‌توانيم نه تنها نياز داخلي را تأمين کنيم بلکه به بازارهاي همسايه هم صادرات داشته باشيم.
ما حتي توان رقابت با برندهاي اروپايي را هم داريم؛ به شرط آنکه رقابت سالم باشد. توليدکنندگان با واردات برندهاي خارجي مشکلي ندارند. برند معتبر قيمت مشخصي دارد و رقابت سالم ايجاد مي‌کند. مشکل ما ورود اجناس بي‌کيفيت، استوک و تاريخ‌گذشته است که به اسم پوشاک خارجي در بازار عرضه مي‌شود. اين کالاها نه تنها توليد داخلي را نابود مي‌کند بلکه شأن مصرف‌کننده ايراني را هم زير سؤال مي‌برد.